"Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε ...τηλέφωνο;(!)"  (Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό....) Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι. Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει: Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε. Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας:«Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;». Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;». Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό: Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!» Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε. Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: - Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. - Μα θα προσβληθεί. - Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα! Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέραδέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.». Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω: Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα». Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ -γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

 

Ο χαρακτηρας των Ελληνων.

" Προικισμενοι με ευφυια,δυναμικοτητα και την αντιληψη και ευστροφια που τους διακρινουν,οι Ελληνες θα αποτελουσαν επικινδυνους αν οχι θανασιμους εχθρους των Μουσουλμανων κυριαρχων τους,εαν δεν ειχαν,οπως ο Αχιλλεας,ενα ευαισθητο σημειο.Δεν ειναι ειλικρινεις ουτε μεταξυ τους.Η υποκρισια ειναι η ατμοσφαιρα μεσα στην οποια ζουν,και ο φθονος η τροφη που τους συντηρει.Και καθως ορμουν προς το αρμα της τυχης τους,φροντιζουν να κομματιασουν εναν ατυχο αντιπαλο πανω στις αχτιδες του αβεβαιου τροχου του.....

   Η ελληνικη παροικια του Φαναριου,ειναι το κεντρο της ραδιουργιας.Καθενας κατασκοπευει τον γειτονα του.Εδω ο Ελληνας μαχεται τον Ελληνα, και η αντιπαραθεση ειναι μεχρι θανατου.Πατριαρχες και και Αρχιεπισκοποι καθαιρουνται και εξοριζονται,λειτουργοι μετατιθενται και παυονται μολις αναλαβει η μια η η αλλη παραταξη τα ηνια....ωσπου η συγκεντρωση μισους να κανει καθε καρδια να ατροφησει,και το χαμογελο σε καθε ζευγαρι χειλια μαραινεται και τρεπεται σε χλευασμο.

Το πονηρο και κοφτερο μυαλο τους γεμιζει με δεκα φορες μεγαλυτερη πικρια οταν παλευουν μεταξυ τους για επικυριαρχια.Ο κυκλος τους ειναι περιορισμενος...και το συμπαν τους αφηνει χωρο για μια μονο αχτιδα φωτος.Για να διακριθει καποιος,καποιος αλλος πρεπει να θυσιαστει.Διεξαγουν μια συνεχη παλη να αναδειχτουν..και η ευθυτητα στα δημοσια ηθη και η προσωπικη φιλια θυσιαζονται στη φιλοδοξια......

..Με τη διττη παρορμηση της τιμης και της δυναμης εντος της κοινοτητας τους και το πλουτου και της επιρροης περαν απο αυτη,καταλαβαινει κανεις πως ενας λαος με χαρακτηρα σαν τους Φαναριωτες,διεκδικει το στοχο του με επιμονη που τους τυφλωνει.Εκαστος αποτελει για τον εαυτο του το δικο του κοσμο....

..και σ αυτο το γεγονος εγκειται και η αδυναμια των Ελληνων.

Παρα ειναι εγωιστες για να ειναι επικινδυνοι.Εκει που θα επρεπε να κοπιαζουν για το κοινο καλο παραδιδονται στον εγωισμο.....

Καθως πολεμουν ετσι μεταξυ τους,και καινε με τον πυρσο του φθονου τις καρδιες του εθνους τους,δεν χρειαζεται εξωτερικη δυναμη για να τους τσακισει."

Julian Pardoe,The city of the Sultan,αποσπασμα αντιγραμμενο απο το βιβλιο του Αλεξανδρου Μασσαβετα "Διαδρομες"εκδοσεις Ιστος

Πως ειδε τους Ελληνες στο Φαναρι μια Αγγλιδα διπλωματης στα 1830.